Leeswaarschuwing voor wie niet bekend is met Crossed: deze reeks bevat zeer expliciete afbeeldingen van verschillende vormen van geweld en is absoluut niet geschikt voor gevoelige lezers.
In 2008 creëerden Garth Ennis en Jacen Burrows met Crossed één van de meest zenuwslopende horrorreeksen die ooit vierkleurendruk zagen. De premisse was eenvoudig: een pandemie van ongekende oorsprong zorgt ervoor dat al wie besmet is ten prooi valt aan zijn of haar meest gewelddadige, sadistische en desnoods tegennatuurlijke driften… De geïnfecteerden zijn te herkennen aan een rood kruis van open zweren in het gelaat (vandaar dus de titel).
Ennis en Burrows volgden hun premisse tot de uiterst griezelige consequentie (geholpen door uitgeverij Avatar, die absoluut elke vorm van censuur weert). Zelfs voor de meest doorgewinterde horrorfanaten was deze reeks af en toe even stevig slikken. Crossed behoorde dan ook tot de absolute top in ons lijstje van gestoorde comics (enkel voorbijgestoken door Alan Moore’s Neonomicon). Het was Avatar niet ontgaan dat Ennis hier een universum had uitgedacht waarin meer verhalen verteld konden worden, en de eerste reeks werd algauw opgevolgd door de miniseries Crossed: Family Values en Crossed: Psychopath, beide geschreven door David Lapham. De trouwe fanbase van de comic zorgde er uiteindelijk voor dat een doorlopende serie haalbaar geacht werd, en het eerste nummer is inmiddels beschikbaar. Crossed: Badlands verschijnt tweewekelijks en verscheidene grote horrorschrijvers zullen verhaallijnen van een drie- à zestal nummers brengen. Binnenkort maakt Jamie Delano (de schrijver van de eerste Hellblazer-serie) zijn opwachting, daarna keert David Lapham terug, maar eerst is het de beurt aan het originele creatieve team. Valt hun werk binnen de verwachtingen? Jawel.
Aan een reeks als Crossed zijn risico’s verbonden: de reeks dankt zijn populariteit ongetwijfeld deels aan fans die op niet veel meer uit zijn dan de scènes vol bloed en gore die velen met verstomming sloegen, en dat weten de makers ook. De verleiding bestaat dan om dit aspect steeds verder door te drijven, en het verhaal belandt dan gemakkelijk op de tweede plaats, zoals bij menig horrorfranchise het geval is. Garth Ennis is echter vastbesloten om niet in die val te trappen. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet opnieuw de grenzen van al wat men doorgaans “goede smaak” noemt, grondig oprekt. Wees gerust: de shock-value is opnieuw bijzonder hoog. De kracht van Crossed lag echter vooral in de haast voelbare psychologische terreur en de sterke uitwerking van de karakters. Dat is ook hier weer het geval.
Het verhaal opent echter, opmerkelijk genoeg, met een vleugje humor: iemand uit een groepje overlevers heeft het idiote idee gekregen om met granaten vissen te gaan vangen. Gelukkig weet een ander het hem uit het hoofd te praten. Daarna mag er even gelachen worden met het koningshuis (maar dan wel op een manier waarvan Geert Hoste ongetwijfeld bleekjes zou wegtrekken). Een overlevende die zwaar gehavend uit de strijd is gekomen (zodanig dat zijn gezicht haast onherkenbaar geworden is) beweert Prins Harry te zijn en hij heeft hare majesteit zijn geïnfecteerde grootmoeder nogal onbetamelijke dingen zien doen…
Het lachen is er heel snel af, zeker als we in flashback het verhaal van de protagonist te zien krijgen, een heel erg doorsnee vent wiens wereld in recordtijd instortte. Hier begint de gruwel, als vanouds kraakhelder in beeld gebracht door Burrows. De verslagenheid en eenzaamheid van het hoofdpersonage worden overtuigend gebracht in een voice-over in de eerste persoon. Het groepje mensen probeert samen te overleven, ze klampen zich met de moed der wanhoop vast aan wat hen rest… zonder goed te weten wat dat is, en waarom. In de laatste scène weten ze enkele crossed te verslaan. Een schamele overwinning, vergeleken bij de ellende waarin de hele wereld is gestort, maar niettemin een klein moment waarin een paar mensen even de bovenhand halen. Ennis kennende, zal het hen de volgende keer niet zo goed vergaan.
Dit eerste nummer schetst vooral het toneel waarin het verhaal zich zal gaan afspelen en dient als korte kennismaking met het groepje overlevenden die we hier zullen volgen. Naar alle verwachtingen zal het volgende nummer meteen nog een versnelling hoger schakelen, aangezien Ennis in slechts drie nummers zijn verhaal moet brengen. Voor wie de originele reeks gelezen heeft, zal deze comic wellicht geheel binnen de verwachtingen vallen. Ennis doet niet echt iets nieuws, maar brengt gewoon een goed begin van een nieuwe verhaallijn in dit grauwe universum. Voor nieuwe lezers zou Crossed: Badlands redelijk goed te volgen moeten zijn: de eerste alinea van deze review bevat eigenlijke alle nodige achtergrondinformatie. Maar nog eens, ten overvloede wellicht: deze reeks vraagt een hoge tolerantie voor expliciete horror.
Crossed: Badlands #1 bevat geen reclame tussen het verhaal en is beschikbaar met twee variant covers. Crossed: Badlands #2 ligt vanaf volgende week in de winkel. Op www.crossedcomic.com is gratis de webcomic Crossed: Wish You Were Here te lezen.
Discussieer mee over dit Artikel op het forum
){kind=link}