You don’t seem all that freaked out for a girl that just got hassled by a woman who went from g-strings to adult diapers in seconds.
Ik was niet zo weg van het vorige deel van Witchblade. Het deed zo’n beetje alles fout wat een comic kon doen. En dan overdrijf ik eigenlijk niet eens. Het was echter slechts het eerste deel van een arc getiteld Unbalanced Pieces. Dus een mens moet een comic niet direct afschieten.
We lieten Sara Pezzini achter in de gevangenis na haar nachtje uit. Haar borgtocht wordt betaald door de knappe man met wie ze sprak voordat de vlam in de pan sloeg. Hij stelt zich voor als Cain Jorgenson, magiër. Niet het type magiër dat maagden offert aan de duivel maar het type dat vrouwen doormidden zaagt op een podium. Even lijkt het erop dat hij en Pezzini het met elkaar gaan aanleggen. Maar na wat gekus en gevoel besluit ze om niet verder te gaan. Ze gaat naar huis.
Ondertussen blijkt dat de persoon die Sara aan het einde van issue #151 aanviel en in verouderde toestand achterbleef wordt bezocht door een draagster van een soort Witchblade. Ze verjongt deze persoon en gaat met haar knokken. Einde van deze issue.
Deze comic doet in ieder geval één ding goed: het aantal volgekletste tekstkaders is geslonken. Dat leest al een stuk prettiger. Bovendien gaat het tekenwerk erop vooruit doordat er meer ruimte is. Helaas houden de verbeteringen daar op.
De openingsscène laat zien waar de bijzondere tegenstrevers van Pezzini vandaan komen. Het zijn oude mensen die verjongd worden door iets dat zich ‘The flesh‘ noemt. Zoals we weten is dit effect tijdelijk. Als je dit gegeven afzet tegen Sara’s plotselinge obsessie met haar uiterlijk dan wordt het al snel duidelijk. Het is een wat opzichtige metafoor over ‘onze’ obsessie met jeugd en uiterlijk. Als ik dan weer terugga naar de scène waarin Sara zich even overgeeft aan Cain dan zeg ik: “wow.. Hoe vreselijk fout”. Sara Pezzini die wordt neergezet als een onzekere tiener? En ik doe nu al een duit in het zakje door te stellen dat de nieuwe draagster van een soort Witchblade naadloos in dit verhaal gaat passen. Een jongere ‘Sara’ die op haar wijze de strijd aanbind tegen het kwaad. Hipper, nieuwer en relevanter.
Ik snap dat schrijver Tim Seeley (Hack/Slash, Bloodstrike) wat meer diepgang in Witchblade probeert te brengen. Maar hij slaagt daar nog niet in.
De comic is wel wat beter dan zijn voorganger. Misschien dat ik aan het einde van deze eerste arc kan zeggen dat Witchblade toch de moeite waard is.
Discussieer mee over dit Artikel op het forum
