Review: Wonder Woman #3
We both agreed to deny the poets what could be their song for the ages…
That of the Queen of the Amazons… And the King of the Gods.
“Oef.”
Dat was mijn eerste reactie bij het lezen van Wonder Woman #3. Mijn grootste vrees sinds de aankondiging over de gewijzigde origine van Wonder Woman werd niet bewaarheid. Ze is een kind geboren uit de verboden liefde tussen Hippolyta en Zeus, en niet uit een verkrachting.
Ik ben opgelucht, maar verre van opgetogen. In het klassieke origineverhaal werd Wonder Woman namelijk geboetseerd uit klei. Brainfreeze-collega Arno heeft overschot van gelijk als hij zegt dat het onnodig was om dit aan te passen. Het idee dat Wonder Woman menselijker wordt doordat ze op meer conventionele wijze ter wereld kwam is onzinnig. Het is de verantwoordelijkheid van de schrijver om personages — of het nu goden, buitenaardse wezens of mutanten zijn — menselijk te maken. Bovendien werden de eerste mensen, volgens de meeste versies van de mythe van Prometheus, uit klei gemaakt, net zoals dat het geval is in de christelijke traditie. Hier gaat een stukje uniciteit en originaliteit verloren, en dat is jammer.
Dit element was evenmin noodzakelijk voor de plot van het verhaal. Nu Wonder Woman ontdekt heeft dat ze niet is wie ze dacht dat ze was, heeft ze besloten om haar volk en Paradise Island te verlaten. Dat is niks nieuws: alleen al in de afgelopen vijf jaar, hebben we dit vier keer zien gebeuren. Wonder Woman zal nu ongetwijfeld in een directe confrontatie met Hera gedwongen worden. Ook hier niets nieuws onder de zon: Diana kwam in het verleden wel vaker in aanvaring met de goden.
En toch werd ik meegesleurd in het verhaal. Dat spreekt voor het talent en het vakmanschap van Brian Azzarello en Cliff Chiang. Ongeacht het origineverhaal brengen zij waarachtige, menselijke emoties. De zorgvuldig uitgewerkte dialogen en de sprekende tekeningen maken de vastberadenheid van Wonder Woman, het verdriet van haar moeder, de spot van Eris en de verachting van Aleka haast tastbaar. In de sterke slotscène, tegen de achtergrond van de brandstapels waarop de lichamen van de gevallen Amazones (uit het vorige nummer) verbrand worden, kan Wonder Woman haar tranen amper bedwingen. En ook ik slikte een brok in de keel weg. Het verhaal wordt gebracht met veel gevoel voor pathos, maar in een superheldenstrip en een Griekse tragedie (en dit is beide) is dat best op zijn plaats.
Een paar kleinigheden bleven me na het lezen echter wel storen. Zo geeft Diana aan dat ze tijdens het opgroeien de bijnaam Clay kreeg van de andere kinderen. Dat ze hun prinses ongestraft zo konden pesten vind ik al sterk, maar ik zit nu ook nog eens met een vraag die ik me een flink aantal jaren niet meer heb gesteld: “Waar komen de kindjes vandaan?”. Paradise Island wordt uitsluitend bewoond door onsterfelijke krijgsters, dus hoe zit dat dan? En waarom zijn er nergens kinderen te zien? Iets meer achtergrond zou hier geen kwaad gekund hebben.
Ondanks deze vraagtekens blijft Wonder Woman #3 de moeite waard. Voor vele fans zal het nieuwe origineverhaal moeilijk te slikken zijn, maar tenzij we binnenkort een nieuwe reboot krijgen (en daar zit niemand op te wachten) lijkt het me zeer onwaarschijnlijk dat het in de nabije toekomst aangepast zal worden. Brian Azzarello zorgt echter voor een goede ontwikkeling van zijn personages, en Cliff Chiang zet naar mijn mening de standaard voor hoe Wonder Woman getekend zou moeten worden (al zal dat Jim Lee worst wezen). Deze reeks krijgt van mij dus nog steeds een kans.
About the Author
Tiens, daar zeg je zoiets, ik snap ook niet goed hoe ze met andere kinderen is opgegroeid. Ik ben zelf ook tevreden met de reeks, Brian Azzerello en Cliff Chiang lijken een zeer goed team en ik blijf voorlopig de reeks met veel plezier volgen :)
Ik heb hem zonet ook gelezen. Al ben ik niet meteen fan van de art, het past wel. Het doet me zo’n beetje denken aan de tekenstijl die ze gebruikt hebben in de Disney versie van Hercules. Over het verhaal kan ik gerust zeggen dat het waarschijnlijk de meeste emotie bevat van alle DCnU titels die ik tot nu toe gelezen heb. Prachtig gewoon.
Er is ook een duidelijk verschil met deze Wonder Woman, en die uit Justice League. Je merkt dat ze hier een pak volwassener is, al lijkt mij dat logisch aangezien ze hier 5 jaar ouder is. Ik heb misschien de jeugdige Diana net iets liever, maar voor de ‘oudere’ (al zeg ik misschien beter ‘wijzere’) heb ik wel respect.
Raar eigenlijk… respect hebben voor comic book characters. :p
De stijl van Disney’s Hercules was toch net iets cartoonesker, maar er zit wel iets in eigenlijk: beide lijken geïnspireerd op de tekeningen op klassieke Griekse urnen en vazen.
‘t Is blijkbaar wel een kwestie van smaak: ik ben laaiend enthousiast over de tekeningen van Cliff Chiang, maar niet iedereen is er even gek op.
En er is niks mis met respect hebben voor Wonder Woman ;)