Dibs… – Green Lantern zijn eerste gedacht bij het aanschouwen van Wonder Woman
In Justice League #3 zetten schrijver Geoff Johns en tekenaar Jim Lee het oorsprongsverhaal van ‘s werelds grootste superhelden beetje bij beetje verder. De eerste issue draaide rond Batman en Green Lantern, deel twee ging voornamelijk over Superman en The Flash. In deze derde issue wordt de spotlight gezet op niemand minder dan Wonder Woman!
We worden aan de Amazoneprinses voorgesteld wanneer ze schijnbaar voor de zoveelste keer uit het Pentagon ontsnapt om de wijde wereld te verkennen. Zeer leuk is hierbij de kleine cameo van Mr. Orr (uit o.a. Superman: For Tomorrow), maar vooral de rol van Steve Trevor. Voor diegenen die niet vertrouwd zijn met dit personage, leg ik het graag even uit: Steve Trevor was in het originele oorsprongsverhaal van Wonder Woman een gevechtspiloot die op Paradise Island neerstortte en door Diana zelf terug naar de bewoonde wereld werd gebracht. Al snel bloeide er een romance tussen de twee, en had Steve meermaals zijn leven aan Wonder Woman te danken. Ik vond het alvast altijd leuk om te zien hoe Steve, nochtans zelf een stoere gevechtspiloot, in feite Wonder Woman haar Lois Lane werd (lees: het personage dat meermaals gered moet worden). In de voorgaande versie van het DCU was Steve echter een oudere legerkolonel die nooit een romance met Wonder Woman begon.
In het DCnU zien we Steve Trevor echter opnieuw opduiken als een vrij jonge soldaat die fungeert als het Pentagon hun liaison tot Wonder Woman, die nog maar pas tot de wereld der mensen is gekomen. De Diana die we hier zien is duidelijk nog een jongere, meer naïeve, maar eens zo strijdlustige Amazoneprinses. Als een figuur die rechtstreeks uit de klassieke mythologie stapt, heeft ze het uiteraard nog wat moeilijk om zich aan te passen aan onze wereld. En wij ook aan haar! Zo lokte haar aankomst ook heel wat protest uit. Superwezens worden hier – vijf jaar in het verleden – namelijk nog steeds als iets gevaarlijks aanzien, en zeker diegenen die beweren af te stammen van de Griekse goden en niets liever lijken te doen dan met mythologische monsters in conflict te treden!
De actie barstte in de vorige issue al volledig los met een invasie van Parademons, de voetsoldaten van de duistere god Darkseid. Doorheen Darkseid’s eerste salvo – dat over de hele wereld lijkt plaats te vinden – worden de eerste vier leden van de proto-Justice League (Superman, Batman, Green Lantern en The Flash) voorgesteld aan Wonder Woman. Tussen alle gevechtsscènes door zien we eveneens de transformatie van Victor Stone tot de Cyborg – met eveneens leuke cameo’s van de hoogtechnologische Mother Box, professor Ivo (maker van Amazo) en T.O. Morrow (maker van de Red Tornado) – en vangen we een eerste, en werkelijk verbluffende, glimps op van Darkseid himself! (Jim Lee toont hierbij dat schaduwen wonderen doen voor de duistere heerser van Apokolips, in tegenstelling tot zijn recentelijk vrijgegeven design voor de volgende issue).
Justice League #3 zit weer boordevol actie en cheesy, maar toch leuke dialogen. Wonder Woman staat haar mannetje – vooral de reacties van de andere Leaguers op haar verschijning zijn goud waard – en haar karakterisatie als een fish out of water in onze vreemde, nieuwe wereld doet me nostalgisch terugdenken aan de legendarische run van George Pérez uit de jaren ’80 (ook al is deze vroege Wonder Woman iets strijdlustiger dan wat we van haar gewend zijn… maar ja, ze blijft natuurlijk wel een Amazone). Ja, het geheel blijft allemaal ook wel wat voorspelbaar – het is bij deze overigens wel enorm duidelijk dat Cyborg nog een grote rol zal spelen om Darkseid tegen te houden – en in dit deel leek zelfs de machtige Jim Lee her en der een tekening te snel afgewerkt te hebben, maar Justice League blijft wel degelijk pure blockbusterfun! De issue leest hierdoor echter alweer als een trein, waardoor het terug vol spanning afwachten wordt tot het volgende deel verschijnt.
De comic heeft ook alweer wat extra’s in petto, zo wordt er nu Watchmen-gewijs achteraan dit hoofdstuk een kort stukje van een fictief boek over de geschiedenis van Atlantis geplaatst. Dit is in feite een leuke manier om wat meer te weten te komen over het DCnU en een traditie die deze serie zeker mag behouden!
Hij maakte zijn debuut al op de laatste pagina en met deze extra over Atlantis mag het wel duidelijk zijn: volgende maand ontmoeten de Justice Leaguers in spé niemand minder dan Aquaman! (en als je dacht dat Green Lantern al een gigantisch ego in deze reeks heeft, wait ’till you meet him!)
Discussieer mee over dit Artikel op het forum
Als deze story arc erop zit, gaat deze reeks toch van mijn pull-list. De decompressie is voor mij te groot: de reeks lijkt me echt geschreven voor de trade en niet voor de singles. En aangezien Johns in elk nummer maar een personage of twee in de schijnwerpers zet, vind ik dat hij ze toch iets meer zou mogen ontwikkelen. Voorlopig lijkt hij bij iedereen een paar bekende karaktertrekken te nemen en die uit te vergroten. Er zitten een paar goddelijke momenten in dit nummer, zoals de scène met dat ijsje en de eerste woorden tussen Superman en Wonder Woman (S: “You’re strong.” WW met een grote glimlach: “I know.”), maar voor de rest was het allemaal een beetje eentonig. Tot nu toe leek er bij de gevechten ook niet zo veel op het spel te staan. De actiescènes zijn niet slecht, maar het gaat de helden allemaal vrij gemakkelijk af. Het is pas met met Cyborgs visioen van Darkseid (inderdaad een goeie scène trouwens) dat er iets van echte spanning voelbaar wordt. Misschien verwachtte ik gewoon te veel van deze reeks, maar als superheldenblockbuster ligt Justice League International me toch meer…
ik geef het zeker nog langer hoor, ik zou Geoff meer tijd geven en zeker meer krediet. Het is een trage opbouw true, maar eens de spelers gekend zijn dan zal het wel vooruitgaan.
Hij krijgt wel nog wat krediet hoor, dat heeft hij wel verdiend
Maar ik denk dat ik er meer geniet ga van hebben in de trade, dus bij de volgende arc wacht ik daar gewoon op.
Yann said:
aaah zo bedoel je
Yeah, maar kvind het een gevaarlijke gedachte omdat we in het verleden zo al enkele reeksen hebben zien vergaan.
Bij deze reeks denk ik niet dat ik me daar veel zorgen om moet maken
En deze reeks moedigt wachten op de trade gewoon aan.
Yeah idd, er zal altijd wel een Justice League-reeks zijn in de één of andere vorm. Maar het waiting for the trade-aspect is idd bij deze reeks mss wel het duidelijkst in de hele DC-relaunch (and that's saying something!)
Het blijft natuurlijk wel de eerste arc, en DC zal deze willen pushen op de graphic novel-markt als dé trade om met DC te beginnen, dus mss zien we na issue #6 wel een meer traditionele comicreeks met verhaallijnen van verschillende duur.
Ik snap niet echt goed wat het probleem is? Dat elke issue eindigt met een cliffhanger en dat je een maand moet wachten? Dat zijn nu éénmaal singles hé…
Persoonlijk vind ik dat net een deel van de charme. Het is niet gewoon even een boekje kopen en dat in één ruk uitlezen. Je leest, je komt in spanning, je wacht op het volgende deel, leeft er wat naartoe, … Nuja dat is mijn mening. Maar ik ben dan ook absoluut geen TPB/HC lezer.
@ShirEPanjshir: Nee, dat is het probleem niet. Ik lees ook voornamelijk single issues, maar het tempo van deze reeks lijkt me gewoonweg afgestemd op de trade. Ik heb er geen probleem mee om een maandje in spanning gehouden te worden maar ik zit hier niet in spanning te wachten, ik zit te wachten tot het spannend gaat worden. Van “cliffhangers” is hier volgens mij dus niet echt sprake. De inzet bij de gebeurtenissen tot nu toe is gewoon niet erg hoog. En ja, Darkseid komt er wel aan, maar dat weten we al van in het eerste nummer. (Al moet ik zeggen dat ik de trage opbouw er waarschijnlijk gemakkelijker zou bijnemen als die in het voordeel gebruikt werd van het uitdiepen van de personages, maar dat gebeurt voor mij ook te weinig. Ik heb altijd al het idee gehad dat Geoff Johns zijn kracht meer ligt in zijn vaak fantastische ideeën dan in karakterontwikkeling, en dat maakt de decompressie hier des te voelbaarder.)