It’s cool, it’s dark, it’s green…
Swamp Thing verscheen voor het eerst in een kortverhaal in House of Secrets #92 uit 1971, een horrortitel gepubliceerd door DC Comics. Het groene wezen, in feite een plant elemental, werd gecreëerd door de legendarische schrijver en redacteur Len Wein (Uncanny X-Men) en de horrortekenaar en coverartiest Bernie Wrightson (Tomb of Dracula). Een jaar later kreeg het horrorwezen in Swamp Thing #1 een meer heroïsche update. We kwamen te weten dat Alec Holland, een biowetenschapper uit Louisiana, een revolutionaire formule ontdekte die “bossen uit woestijnlandschappen kon laten groeien”. Hij werd echter het slachtoffer van saboteurs en kwam na een explosie in zijn lab terecht in een naburig moeras. Niet lang daarna verscheen de Swamp Thing, een schijnbaar gemuteerde Alec Holland met een connectie tot al het plantenleven op aarde. Swamp Thing bevocht als een soort vredelievend (en milieuvriendelijk!) monster voornamelijk bovennatuurlijke dreigingen tot onze planeet.
De reeks werd één van de meest vooraanstaande horrortitels in het DC-universum en het personage werd doorheen de jaren geadapteerd in een tv-reeks en verschillende films, waarvan de eerste uit 1982 zelfs geregisseerd werd door Wes Craven (A Nightmare on Elm Street, Scream). Toch kende de tweede reeks rondom het personage, Saga of the Swamp Thing, tegenvallende verkoopscijfers in het begin van de jaren ’80. Vanaf issue #20 werd schrijver Martin Pasko (Superman) vervangen door de toen vrij onbekende maar toch al beruchte Britse schrijver Alan Moore (Miracleman, V for Vendetta), die samen met de Swamp Thing zijn eerste stappen in de Amerikaanse comicwereld zette. Moore kreeg van redactrice Karen Berger carte blanche en het kritische succes van zijn run, die voornamelijk werd gericht op volwassen lezers, legde enkele eerste belangrijke stappen voor de latere British Invasion aan schrijvers in de comicwereld en de oprichting van DC’s volwassen imprint Vertigo in 1993. Swamp Thing was één van de eerste personages die steeds verder en verder van de superhelden van DC wegbleef en bij Vertigo een thuis vond. Met Brightest Day en de nieuwste Swamp Thing #1 uit de recente DC-relaunch werd het personage alweer terug pal in het midden van het DCnU geplaatst, maar laten we in de geest van Halloween nu even terugblikken op de eerste hardcover van Alan Moore’s Saga of the Swamp Thing-verhalen. Saga of the Swamp Thing Book 1 bevat issues #20-27.
Dat Moore carte blanche kreeg valt na de eerste twee hoofdstukken al meteen op. De schrijver ontdoet zich in zijn eerste issue van zowat alle plotelementen van zijn voorganger en verandert in zijn tweede fundamenteel de oorsprong van het hoofdpersonage. Zo komen we te weten dat Alec Holland helemaal nooit muteerde tot de Swamp Thing, maar dat dit groene wezen zelf een gemuteerde plant was die de persoonlijkheid van Holland na zijn dood opslorpte. Met andere woorden, de Swamp Thing dacht dus gewoon dat het een gemuteerde Alec Holland was! Doorheen deze eerste verhaallijn worden de implicaties hiervan getoond voor de psyche van de Swamp Thing, alsook voor zijn voormalige supporting cast. Swamp Thing krijgt het verder ook nog aan de stok met Jason Woodrue, aka de voormalige Floronic Man, een botanicus die in een superschurk transformeerde en in een vorig leven zelfs nog Alec Holland en een zekere Pamela Isley (aka Poison Ivy) onderwees in de plantkunde. In de tweede helft van deze hardcover krijgen we ook nog een speciaal gastoptreden van Jason Blood, beter gekend als de rijmende Demon Etrigan. Naast de avonturen van de Swamp Thing zelf krijgen we ook glimpsen te zien van gewone mensen wiens levens min of meer het pad van het goedaardige monster doorkruisen.
We weten ondertussen al wel wat we van schrijver Alan Moore kunnen verwachten, net zoals in reeksen zoals Watchmen en Miracleman levert hij hier een deconstructie van alle personages waar hij zijn tanden in mag zetten. Realisme primeert op alles, wat in dit deel van het DC-universum dus monsters met psychische trauma’s oplevert, sadistische en werkelijk enorm gevaarlijke superschurken en superhelden (ja, de Justice League maakt hierin inderdaad ook een korte cameo) wiens goddelijke krachten constant in conflict staan met hun al te menselijke gebreken. Deze deconstructie lijkt nu alomtegenwoordig, maar was in het begin van de jaren ’80 (toen deze comics oorspronkelijk op de markt kwamen), vrij nieuw. Moore zijn talent als schrijver van volwassen comics valt natuurlijk niet te ontkennen en zijn stijl past ergens wel zeer goed bij een horrorpersonage als Swamp Thing. De donkere maar zeer realistische tekeningen van Stephen Bissette (Heavy Metal) alsook de zeer dikke inktlijnen van John Totleben (Miracleman) geven de algemene sfeer prachtig weer. Deze comic leest en ziet er dus allesbehalve gedateerd uit.
Toch heb ik minder genoten van deze hardcover dan ik dacht, maar dat zal wel aan mijn persoonlijke dislike aan Alan Moore liggen. Ja, hij is objectief gezien een zeer goede (maar misschien toch net iets overschatte) schrijver, maar inmiddels ben ik zijn constante deconstructie, overdreven realisme – en, buiten de pagina’s zelf dan, zijn algemene negatieve houding tegenover de comicsindustrie en gebrek aan respect tegenover zijn hedendaagse collega’s - zo beu als koude pap. (al heb ik natuurlijk geen slecht woord over de man zijn baard!). Saga of the Swamp Thing is dus een goed Moore-verhaal en een geslaagde horrorcomic. Fans van beide zullen hier wel enorm van kunnen genieten. Lezers van mainstream DC daarentegen, kunnen deze beter links laten liggen en eerder gaan voor de nieuwe Swamp Thing-reeks in het DCnU.
Discussieer mee over dit Artikel op het forum
