Praying to be saved by a man who can fly will get you killed!

Hoezeer ik ook fan ben van de superheldenuniversa van DC, Marvel en hun aanverwanten, blijft het toch verfrissend om af en toe eens een superheldencomic te lezen die het genre op zijn kop zet. Eén van de meest bejubelde schrijvers in wat het anti-superheldengenre kan genoemd worden, moet zonder twijfel de Britse Warren Ellis zijn. Hoewel hij zeker enkele traditionele helden van DC en Marvel heeft geschreven (JLA Classified, Iron Man, X-Men) komt hij naar mijn mening toch het best tot zijn recht wanneer hij superhelden in een realistische wereld plaatst en hierbij de remmen volledig kan losgooien, met alle gevolgen vandien. De massavernietigingsscènes in Stormwatch en The Authority bij Wildstorm waren hier al goeie voorbeelden van, maar met deze Supergod (nu verkrijgbaar in zowel hardcover als trade paperback) gaat hij toch nog net dat ietsje verder.

Supergod was een vijfdelige minireeks van Avatar Press uit 2009-2010 en werd voorzien van tekeningen door Garrie Gastonny (Lady Death) met covers door Felipe Massafera (JLA/The 99). Het wordt vaak aanzien als het derde deel in een thematische trilogie van Warren Ellis, samen met Black Summer (2007-08) en No Hero (2008-09), ook beiden verkrijgbaar bij Avatar Press. In Black Summer vermoordde een superheld na 9/11 de president van de Verenigde Staten en gedroegen hij en zijn collega’s zich in feite te menselijk, in No Hero gedroegen de superwezens zich dan weer onmenselijk.

Morrigan Lugus: de eerste Britse Supergod

In Supergod worden superwezens gecreëerd door verschillende landen als gepersonaliseerde massavernietigingswapens in een wapenwedloop. Deze wezens komen allen voort uit de wetenschap, werden gebaseerd op verschillende religies/mythologieën/verhalen en werden geprogrammeerd om hun land van afkomst te redden en/of te beschermen. Maar hier ligt de grote fout van de wetenschappers verantwoordelijk voor hun creatie: een bovenmenselijk wezen mag er dan misschien ergens wel uitzien zoals ons, het denkt niet zoals ons. En zoals deze Supergod laat uitschijnen, kan de gedachtegang van zo’n wezen weleens zeer onmenselijk en onbegrijpbaar lijken voor ons ‘gewone’ mensen. Hierbij komen we tot de kern van het verhaal: de mensheid heeft steeds figuren geschapen waardoor ze willen gered worden (goden, messiasfiguren, superhelden…), maar wanneer zo’n wezen effectief in de echte wereld opduikt, zou het weleens heel anders kunnen uitvallen.

Het verhaal opent met een Britse wetenschapper genaamd Reddin, omringd doorheen talloze lijken in een brandend Londen. Hij staat in contact met een zekere Tommy, een Amerikaanse die veilig in een schuilbunker denkt te zitten, en doet de geschiedenis en evolutie van deze bovennatuurlijke wezens uit de doeken. De Britten waren blijkbaar verantwoordelijk voor de eerste Supergod: Morrigan Lugus, een driehoofdig wezen bestaande uit een fusie van drie Britse astronauten en een buitenaardse schimmel. In Indië creëerde men Krishna en zadelde hem op met de taak om het land te redden. Hij doet dit wel degelijk, maar niet op de manier waarop men dacht. Zo bestond één van zijn eerste taken erin iets te doen aan de overbevolking in het land…

Krishna "redt" Indië

Doorheen het verhaal worden we voorgesteld aan verschillende van deze Supergods uit ondermeer de Verenigde Staten, Irak, China en Rusland. Velen hiervan worden op pad gestuurd om Krishna tegen te houden en de hieruit ontstane gevechten zijn echt verbijsterend en inderdaad, onmenselijk, om te zien. Een voorbeeld: Krishna gebruikt het liefst dode materie als wapen (gebouwen, grond…), de Chinese Maitreya gebruikt dan weer liever organisch materiaal. En zijn constructies, gemaakt uit de huiden van talloze mensen, zijn hallucinant om te zien. Garrie Gastonny hanteert een vrij realistische tekenstijl die er een beetje gewoontjes maar zeker niet slecht uitziet. Hij slaagt erin om vele van deze ondenkbare scènes toch nog mooi weer te geven, en het resultaat is een comic die je nooit eerder gezien zal hebben.

Maar de grootste trekpleister van Supergod blijft het verhaal van Warren Ellis zelf. In zijn typische maatschappijkritische stijl, doorspekt met cynische humor en transhumanistische thema’s, levert hij met deze Supergod waarschijnlijk zijn definitieve statement op de gevaren van superhelden en geloof af. Het werk is in feite een kritisch essay over de superheld, in een comicvorm gegoten. En ook al werden de twee, ondanks hun vrij gemeenschappelijke titels, los van elkaar geschreven kan Ellis zijn Supergod zelfs een beetje gezien worden als de antithese van Supergods (het boek van Grant Morrison waarin het idee van de superheld als een goddelijke figuur juist wordt opgehemeld).

Kortom is deze Supergod een ware aanrader voor de fans van Warren Ellis, doemscenario’s en algemene kritiek op het superheldengenre. Hoewel sommige concepten wel vergezocht kunnen klinken (en worden afgebeeld), wordt er toch steeds een zeer herkenbare draai aan gegeven. Het resultaat is een comic met enkele enorm hallucinante concepten en wendingen, zich afspelend in een veel te realistische setting. Een fantastisch thema, prachtig geschreven en hiermee uiteraard een dikke, vette aanrader!